آدم‌خوب اصولن به افراد چلمنی اطلاق میشه که تو بچگی هم حرف‌گوش‌کن و ساکت بودن ـ مصداق بارز بچه‌ی خوب ـ نمره‌هاشون خوب بوده. سر وقتش دانشگا رفتن ، سروقتش سربازی ، و سروقتشم به خونه‌ی بخت! بعد معمولن اینجور آدما به خاطر خجالتی بودن تو رودربایستی میمونن همیشه. مثلن اگه بهشون بگی بیا کون منو بخارون ، یه ذره من و من میکن اما آخرش خم میشن میگن جناب، کجاتونو بخارونم دقیقن؟ اینا معمولن (مثل مسعود شصت چی توی مرد هزارچهره که کارمند بایگانی بود) آخر سال مرخصیاشون اضافه میاد ، هیچ وقتم تاخیر ندارن. در مهمونیای خانوادگی حضور فعال دارن و به خوبی از پس نقش داماد خوب ، باجناق خوب و همسر خوب برمیان. هر روز موقع سرکاررفتن صبح خود را با صدقه آغاز میکنن و داخل مترو از پسربچه ی دستفروش سه بسته شکلات لواشکی (یا لواشک شکلاتی ، از همینا که بسته بندیش عین شکلاته اما توش لواشک جاساز شده) میخرن میذارن تو کیفشون. بعد با احساس رضایت از اینکه فقرو ریشه کن کردن به دوردست ها خیره میشن و با خودشون فک میکنن به راستی آدمای بد چطور میتونن آدمای بدی باشن؟